Η φίλη μου η Μυρτώ...

είναι ένας άνθρωπος που δεν θα ήθελα να χάσω απο τη ζωή μου!
Τη Μυρτώ τη γνώρισα χάρη στη μαμά της που ήταν καθηγήτρια εικαστικών μου στο γυμνάσιο...μια μέρα λοιπόν έιχα γυμναστική και όπως σε κάθε σημερίνο ελληνικό σχολείο γυμναστική δεν γίνεται άρχισα να συζητώ περι ανέμων και υδάτων με την κυρια Αναστασια.
Άρχισε να μου μιλάει για τη κόρη της που μένει στην Αθήνα...απο το τόνο της φωνής της κατάλαβα οτι της λείπει ...μου άρεσε πολύ που μιλούσα με μια καθηγήτρια μου έτσι στο χαλαρό,ο ήλιος έλαμπε και τα πουλάκια κελαηδούσαν μιας και ήταν άνοιξη!Άν θυμάμαι καλά εκείνη μου πρότεινε να γνωριστούμε με τη κόρη της τη Μυρτώ και εγω δέχτηκα έτσι μου έδωσε το τηλέφωνο της και της έστειλα όσο πιο γρήγορα μπορούσα sms!Ή Μυρτω μου απάντησε και αρχίσαμε να ανταλλάσουμε mail. Μέχρι και τώρα,κάνουμε όνειρα,λέμε το πόνο μας και προσπαθούμε να στηρίζουμε η μια την άλλη...μόνο μια φόρα κατάφερα να τη δώ,το καλοκαίρι στη κατασκήνωση...αλλα ήταν για πολύ λίγο...και ο λόγος ήταν ένα ηλίθιο αγόρι που με έκανε να κλάιω...και έτσι τα μάζεψα και πήγα σπίτι μου...τι έκανα?Για ένα χαζό αγόρι ανάγκασα τη φίλη μου να φύγει...και στέρησα απο τον εαυτό μου όμορφες στιγμές φιλίας!Έχουν περάσει σχεδόν δύο χρόνια απο τότε...
Την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε θα περάσουμε τέλεια το έχω υποσχεθεί αυτό!Εύχομαι αυτη η φιλία να δυναμώσει και να μην χαθεί...
Η φίλια για εμένα έιναι άγνωστη λέξη όμως σιγά-σιγά αυτό αλλάζει.....με τη Μύρτω θα ταξιδέψουμε σε όλο το κόσμο και θα κάνουμε τα πιο όμορφα  όνειρα μας πραγματικότητα γιατί το αξίζουμε και μπορούμε!!!

Και ναί αυτό το τρελό,όμορφο και δροσερό κορίτσι είναι η Μυρτω!!!